Een brief aan mijn familie
Door
Michelle Al-Nasr
Ik schrijf dit voor al mijn Moslim broeders en zusters die tot de Islam zijn
bekeerd (of teruggekeerd), en de moed hebben, tegen alle kansen in, om sterk te
staan in hun geloof – hoe hoog de prijs ook mag zijn. Ik wil het leed
bekendmaken dat ik deel met vele van mijn broeders en zusters in de Islam, die
afstand hebben moeten nemen van hun familie’s, doordat zij de Islam als
religie hebben gekozen.
Een brief aan
mijn familie
Allereerst
wil ik jullie zeggen: “ik hou van jullie, jullie zijn mijn familie, ik ben
jullie niet vergeten”. Het breekt mijn hart, dat wanneer jullie het niet eens
zijn met de levensweg die ik heb gekozen, jullie beslist hebben om me af te
wijzen. Wanneer jullie het niet eens zijn met mij, respecteer dan tenminste de
keuze die ik heb gemaakt. Als jullie alleen maar wisten hoe moeilijk die keuze
voor mij is geweest, hoe moeilijk het is om een Moslim te zijn.
In het bijzonder, een Moslim vrouw. Hebben jullie ooit geprobeerd om je
in te beelden wat voor een toewijding het nodig heeft om een Moslim te zijn? Het
is niet zo gemakkelijk als je zou denken. Ik wil je in mijn gedachten laten. Ik
wil dat je door mijn ogen kijkt, en laten zien – al is het maar voor een
moment – wat ik gevoeld heb, wat ik heb moeten doormaken en hoe het voor mij
is.
Denk
een moment aan iets dat zoveel voor je betekent, iets waar je zoveel voor voelt,
dat je bereid bent om te moeten doormaken dat je jouw hele familie verliest en
al je vrienden zoals je ze nu hebt. Dat je vervreemd van dezelfde mensen die je
al je hele leven kent. Plotseling ben jij de verschoppeling, de verloren ziel
die niet genoeg verstand heeft om te weten waar je mee bezig bent, iedereen
verteld je dat je jouw hele leven aan het weggooien bent. Denk erover na hoe
sterk je je moet voelen over de acties die je onderneemt. Niet zomaar een actie,
moet je weten, maar acties die oprechtheid en een sterk geloof nodig hebben.
Acties die niet te licht genomen moeten worden. Acties met consequenties die
onder andere inhouden: opoffering, verlies, vernedering, schande, en racisme om
er alleen maar een paar te noemen. Ga door met aan iets te denken in jouw leven
dat zo veel voor jou betekent. Zou je bereid zijn om je carrière op te offeren?
Geld?
Je
nieuwe auto? Je
huis?
Zou
het gemakkelijk voor jou zijn om veel
van de pleziertjes die dit leven te bieden heeft op te geven?
Denk
aan je familie. Hoe zou je omgaan met het verlies van je gehele familie om dit
‘iets’, dat zoveel voor jou betekent. Niet langer is het gewenst dat je ook
maar een moment praat, uit angst dat je dit ‘iets’ zou noemen dat zoveel
voor jou betekent. Je noemt het, waarom? Omdat dit het ‘iets’ is waar je
jouw gehele leven op baseert en aan opdraagt. Vanzelfsprekend, wanneer praten
betekent dat je moet spreken over de dingen die zoveel betekenen voor anderen,
moet je je niet beledigd voelen, je moet alleen stil zijn en luisteren. Per slot
van rekening, is het belangrijk voor hun. Misschien brengen ze het ‘iets’
naar voren dat ze gehoord hebben op het nieuws, dat ‘iets’ waar jij je
gehele leven aan opdraagt, maar probeer niet van mening te verschillen –
probeer ze evenmin te vertellen wat je weet vanuit eigenhandig onderzoek en
persoonlijke ervaring – luister alleen maar, want de TV weet meer, en dat doen
zij ook. Je moet je ook nog realiseren, dat omwille van dit ‘iets’ dat je
hebt gekozen, Je niet langer het recht hebt om te discussiëren of commentaar te
geven op welk onderwerp dan ook, over de stad, provincie of het land waar jij je
gehele leven in hebt doorgebracht, wanneer je dit doet wordt je nu verteld (in
plaats van gerespecteerd te worden voor het hebben van een intelligente mening)
dat je uit het land verdreven zou moeten worden.
Denk
over naar de winkel gaan, alleen om wat brood te kopen. Als je in je auto stapt
en door de straat rijdt begint er iemand tegen je te schelden wanneer hij jou
ziet, gekleed volgens dit ‘iets’ waar je zo sterk in gelooft, waarschijnlijk
denken ze dat je ze niet begrijpt – maar dat doe je wel, en maar al te goed.
Raak er maar gewend aan, het zal vaker gebeuren.
Onthoud
eveneens dat je onderdrukt bent en dat er naar je gekeken wordt met medelijden
en minachting, als een onderdrukte vrouw – die geen eigen mening heeft. Dit
alles, ook al is dat ‘iets’ hetgeen dat je zelf gekozen hebt, waar je iedere
dag naar leeft – niet onder dwang, maar omdat je gelooft dat dit het juiste is
om te doen. Onthoud dit alles goed wanneer je in je auto rijdt
Al
lopend door de winkel, voel je dat alle ogen op jou gericht zijn – plotseling
hoor je gelach – je denkt bij jezelf, ze lachen toch niet om mij?
Maar natuurlijk weet je wel beter, want iedere keer dat je jouw huis
verlaat, zijn de mensen constant bezig om je belachelijk te maken of je uit te
schelden, één van deze twee. Allemaal door dit ‘iets’ waar je van houdt.
Op de broodafdeling, valt het je op dat de winkelbeveiliging je door ieder
gangpad in de winkel volgt. Wanneer je in zijn richting kijkt, staart hij
discreet naar de kattenbakkorrels die in de uitverkoop zijn, omdat hij zichzelf
niet wil verraden. Wanneer je bij de kassier komt, klaar om af te rekenen –
valt je op hoe beleefd de kassier is tegen de vrouw voor je in de rij. Wordt
niet te hoopvol, daar zal niets van over zijn wanneer jij aan de beurt bent. Ze
geven er echt niets om, “hoe gaat het met U vandaag?”. Ze nemen gewoon je
geld en kijken je met een boze blik aan. Trek het je niet aan, je bent weer op
weg naar huis. In je auto zie je je benzinemeter en raakt een beetje in paniek,
hij staat op leeg, en je hebt benzine nodig, maar waag de gok niet, stop niet
– wanneer je probeert te betalen voor de benzine, zelfs als je met je geld zou
zwaaien, zullen ze hoogstwaarschijnlijk aannemen dat je ze zult proberen te
beroven. Het is beter om rechtstreeks naar huis te gaan, thuis is troost. Tegen
de tijd dat je thuis komt, hopend op verlichting, zie je een groep kinderen
rondom je huis, en vraag je jezelf af wat ze van plan zijn. Nadat je bij je huis
naar binnen gaat, begint er iemand op de deur te kloppen. Je doet de deur open,
maar er is niemand. Je loopt naar buiten om de post te halen, en de kinderen
rennen vanachter de hoek van je huis, schreeuwend: “Je hoort hier niet!”.
Een tijdje later besluiten de tieners in de buurt om mee te doen met de pret
door op je oprijlaan te gaan staan en je uit te schelden, terwijl jij in je
eigen huis staat. En dit is slechts het begin van de dagen in jouw leven, maar
wacht, er is nog zo veel meer...
Stop
nu en denk goed na. Is er iets waar jij zoveel van houdt?
Nu
zal je vragen, “is dat het waard?”. Ik zal je zonder enige aarzeling
vertellen, Ja dat is het! Dat alles en meer. Omdat dit ‘iets’, Islam, mijn
manier van leven is, mijn liefde, mijn vreedzaamheid, en mijn hoop. Je zal
denken, “dat klinkt niet erg vredig, om getreiterd te worden enzovoort”.
Maar dat is het wel. Niet het getreiter en dat alles natuurlijk, maar het doel
dat erachter zit. De redenen dat ik me kleed zoals ik me kleed, en ik leef op de
manier die ik heb gekozen. En ik wil nog een keer zeggen, je hoeft geen moment
te denken dat ik dit licht opvat. Ik geloof en weet dat deze manier van leven de
juiste en goede is.
Als
je niet blij voor me kunt zijn, wees dan tenminste tevreden met de wetenschap
dat je iemand hebt grootgebracht die sterk staat voor waarin ze gelooft. Niet
zomaar een meeloper, niet zomaar één van de massa, niet iemand die bij het
minste geringste van mening veranderd. Als je me niet kunt steunen in mijn
beslissing, wees dan bevredigd om me te respecteren voor mijn overtuigingen,
morele principes en waarden. Niet een immoreel, vulgair en oneerbaar leven. Weet
dat waar ik in geloof, Islam, niet iets is waar ik in geloof omdat het populair
is om te doen, of omdat het de manier is om vrienden te krijgen en invloedrijke
personen te ontmoeten. Realiseer dat dit geen fase is waar ik doorheen moet en
dat ik geen extremistische fanaticus ben. Ik doe grote inspanningen om de beste
Moslim te worden die ik kan zijn. Dat is iets wat niet gemakkelijk is, maar ik
geloof dat het me naar het Paradijs zal leiden wanneer ik me hard genoeg inspan,
en sta volhardend in het geloof dat: “Er is niets waardig om aanbeden te
worden behalve God alleen, en geen ander met hem te verbinden”.
Waar
was het dat ik geleerd heb dat ik me moest inspannen om de beste te zijn die ik
kon zijn, en mijn uiterste best moest doen om volhardend te zijn in de dingen
waarin ik geloofde als juist en eerlijk? He, waren jullie dat niet? Hebben
jullie me dat niet geleerd?
Vertaling door Redouan
